Talep 13: EGM Sivil Memurlarının Operasyon Tazminatından Faydalandırılması Talebi

Özet: Emniyet Teşkilatında çalışan sivil memurların, Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu kararı ile kesinleşen hüküm doğrultusunda, hukuken polis olmasalar dahi fiilen aynı işi, riski ve faaliyet bütünlüğünü paylaştıkları tespiti gerekçe gösterilerek, 375 Sayılı KHK'nın 28. Maddesinin (A) fıkrasına istinaden Operasyon Tazminatından yararlandırılması talep edilmektedir. Bu mali hakkın sağlanması amacıyla yasama organına (TBMM'ye) raporlama ve başvuru süreçlerinin başlatılması ve sendikaya bu konuda bilgi verilmesi istenmektedir.

KİK Metni: Emniyet Genel Müdürlüğünün 28.03.2025 tarih “İş Sağlığı ve Güvenliği Uygulamaları” konulu ve 19 Sayılı Genelgesinde, Genel Kolluk Kuvvetleri (Emniyet Teşkilatı) 6331 Sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği kanunu kapsamı dışında bırakılmıştır. Ayrıca 12 Haziran 1989 tarih ve 89/391/Eec sayılı Konsey Direktifinde de önlem alınması imkansız faaliyetlerin iş sağlığı ve güvenliği mevzuatı dışında tutulacağı kabul edilmektedir. Direktifin 2. maddesinin ikinci fıkrasında “Bu direktif kendine has özellikleri olan silahlı kuvvetlerde, polis teşkilatında, sivil savunmada uygulanmayacaktır.” denilerek Emniyet Teşkilatı yine kapsam dışı bırakılmıştır.

Danıştay İdari Dava Daireler Kurulunun 08.05.2024 tarihli E.2023/2546 ve K.2024/1009 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen Danıştay 10. Dairesinin 24.11.2022 tarihli, E.2018/1392 ve K.2022/5417 sayılı kararında, “... Buna göre anılan sivil memurların genel kolluk görevlisi olarak kabulüne olanak bulunmamakta ise de, genel kolluk kuvvetlerine yardımcı nitelikteki faaliyetlerinin bir bütün olarak genel kolluk kuvvetleri faaliyetlerine dahil olduğu, söz konusu hizmetlerde emniyet hizmetleri sınıfına dahil personel ile birlikte görev ifa ettikleri, hizmetin ve faaliyetlerin bütünlüğü de dikkate alındığında, aynı işyerinde ve faaliyette görev ifa ettikleri, hizmetin ve faaliyetin bütünlüğü de dikkate alındığında, aynı işyerinde ve faaliyette görev yapan genel kolluk görevlileri ile sivil memurların fiziksel olarak ayrılmasına fiili imkan bulunmadığı gibi, 6331 sayılı kanun bakımından, hizmet sınıfları ayrımına göre farklı statüde olduklarının kabulüne de olanak bulunmadığı…” kanaatine ulaşılmaktadır. 

Her ne kadar bu yaklaşım İş Sağlığı ve Güvenliği ile ilgili olsa da yukarıda izah edilen mevzuat ve mahkeme kararları ile sivil memurların hukuki olarak polis olmasalar da fiilen aynı işi ve riski paylaşan, ayrılamaz bir bütünün parçası oldukları ve özellikle İş Sağlığı ve Güvenliği açısından polislerle aynı statüde değerlendirilmeleri gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu bağlamda aynı işi ve riski paylaşan sivil memurların da 375 Sayılı KHK’nın 28. Maddesinin (A) fıkrasına istinaden operasyon tazminatından yararlandırılması için yasama organına raporlama ve başvuruların yapılması ve bu başvurular hakkında sendikamıza bilgi verilmesi talebimizdir.

Talep-12: Sosyal Çalışmacıların Görev Tanımlarının Yapılması

Özet: Kurumda görevli sosyal çalışmacıların görev tanımlarının, çalışma usul ve esaslarının netleştirilmesi, çalışma ortamlarının meslek gerekliliklerine uygun (ayrı oda, masa, bilgisayar) şekilde düzenlenmesi ve çalışma/izin sorunlarında yeknesaklığın sağlanması.

KİK Metni: Sağlık ve Sosyal Hizmetler Şube Müdürlüğü kadrosunda ya da farklı birimlerde sosyal çalışmacı olarak görev yapan personellerin temel sorunlarından biri, herhangi bir yönetmelik ve görev tanımının bulunmamasıdır. Bu durum, mesleki olarak gerekli önem ve değerin görülmesini engellemekte ve sosyal çalışmacıların emniyet teşkilatı bünyesinde yeterince tanınmamasına yol açmaktadır.

Sosyal çalışmacıların görev tanımının net olmadığı şubelerde, meslek elemanları kendi uzmanlık alanları dışında şubenin işlerini yapmak zorunda kalmaktadır. Bu da hem mesleğin görünürlüğünü azaltmakta hem de meslek elemanlarının saygı ve değer görmesini engellemektedir.

Oysa sosyal çalışmacının mesleğinde verimli olabilmesi ve hizmet verdiği kişilere fayda sağlayabilmesi için moral, motivasyon ve uygun bir çalışma ortamına ihtiyaç vardır. Ancak mevcut durumda ayrı oda, masa veya bilgisayar imkânı bulunmamaktadır. Sosyal çalışmacıların mesleklerinin gereklerini yerine getirebilmesi için fırsat tanınması gerekmektedir. Sosyal çalışmacılar meslek elemanları olup Emniyet teşkilatının görev alanı ile görev alanları farklıdır ve bu ayrımın yapılması büyük önem arz etmektedir.

Bu hususta sosyal çalışmacıların çalışma usul ve esaslarının belirlenmesi, görev tanımlarının yapılması ve çalışma ortamlarının meslek gereklilikleri ile uygun şekilde düzenlenmesi, bayram, tatil ve izin günlerinde çalışma/izin sorunları ile ilgili yeknesaklığın sağlanması adına gerekli girişimlerin sağlanması talebimizdir.

Talep-11: Kurum Psikologlarının Statüsü ve İş Yükü Planlaması

Özet: Kurum psikologlarının, mesleki etik ve gizlilik ilkelerini korumak amacıyla mevcut şube müdürlüğü bağlılığından çıkarılarak doğrudan en üst makama bağlı özerk bir yapıya kavuşturulması, düzenli psikolojik görüşmelerin personel sayısına göre gerçekçi bir takvimle (2-3 yıllık döngü gibi) planlanması ve 10 yılı dolduran psikologlara unvan verilmesi.

KİK Metni: Psikologların şube müdürlüklerinde büro amirlerine bağlı olması, personelde güvensizlik yaratarak psikolojik destek talebini düşürmekte, gizlilik ilkesinin ihlali endişesi yaratmakta ve dolayısıyla sağlıklı psikolojik değerlendirmeyi yetersiz kılmaktadır. Psikologların doğrudan makama bağlanması, hizmetin kalitesini ve psikologların mesleki bağımsızlığını güvence altına alacaktır.

Yetersiz psikolog sayısı nedeniyle yıllık olarak planlanan zorunlu görüşmelerin hem personel hem de psikologlar üzerinde baskı yaratması, görüşme kalitesini düşürmesi ve formaliteden öteye geçememesi riski izah edilmiştir. Personel sayısına oranla daha gerçekçi bir zaman dilimi (örneğin 2-3 yıllık bir döngü) ile planlama yapmak, görüşmelerin kalitesini artıracak ve psikologların iş yükünü daha sürdürülebilir hale getirecektir.

Kurum psikologlarının, mesleki etik ve gizlilik ilkelerini bağımsızca uygulayabilmeleri amacıyla, mevcut bağlı bulundukları birimlerden (Sağlık ve Sosyal Hizmetler Şube Müdürlüğü) alınarak doğrudan birimin en üst düzey makamına bağlı özerk bir yapıya kavuşturulması, personelin psikolojik izlem ve değerlendirmeye yönelik düzenli görüşmelerin, toplam personel sayısı dikkate alınarak bir takvim dahilinde tamamlanması yönünde iş yükü planlaması yapılması, Klinik psikoloji başta olmak üzere psikoloji alanında yüksek lisans yapmak isteyen personele zaman (mesai/izin vb.) açısından uygun çözümler üretilmesi, 10 yılı dolduran psikologlara unvan verilmesi (milli eğitim bakanlığındaki uzman öğretmen unvanı gibi), emniyette görev yapan psikologların yetkinliklerinin geliştirilmesi için uzun dönemli online sertifika programları (zeka testleri, terapi ekolleri vb.) planlamasının yapılması talebimizdir.

Talep-10: İntihar Vakalarıyla Mücadele ve Psikolojik Destek Mekanizması

Özet: İntihar vakalarıyla mücadele için araştırma komisyonu kurulması, intihar verilerinin güncel, anonimleştirilmiş ve düzenli paylaşılması ve personelin tamamen anonim kalabileceği, kurum dışından bağımsız 7/24 profesyonel danışmanlık hattı kurulması.

KİK Metni: Emniyet Teşkilatımızda 2025 yılında açık kaynaklardaki bilgilere göre -bu talepler iletilene kadar- 61 emniyet mensubu intihar etmiştir. Bu intiharların 5’i aralarında üyelerimizin de bulunduğu sivil memurlar tarafından gerçekleştirilmiştir.

Teşkilatımızda gerçekleşen intihar vakalarına dair veriler en son 2022 yılında Emniyet Genel Müdürlüğümüzün web sayfasında basın açıklaması olarak paylaşılmıştır. O günden bugüne başkaca bir bilgi paylaşımı yapılmamıştır. Kurumumuzun intihar vakalarına yönelik sessizliği teşkilat personelinde değersizlik, sahipsizlik ve kimsesizlik algısı oluşturmaktadır.

2024 yılında Emniyet Teşkilatı Sivil Toplum Kuruluşları Birliği tarafından yapılan “EMNİYET TEŞKİLATINDAKİ İNTİHARLAR ve SORUNLARA YÖNELİK ANKET ARAŞTIRMASI” isimli çalışmada “Her sene yapılması zorunlu olan psikolojik izlem ve psikolojik değerlendirme envanterine sizi en iyi şekilde yansıtan cevapları veriyor musunuz?” sorusuna her sene kurumca yaptırılan psikolojik durum tespitine yönelik form dolduran Emniyet teşkilatı personelinin bu formlara %59,7 Kısmen doğru cevaplar verdiği belirtilmiştir. %25,3’ünün ise tamamen doğru yanıtlar verdiği aktarılmıştır. Katılımcıların %15’inin ise tamamen yanlış cevaplar verdikleri görülmüştür.

Emniyet Genel Müdürlüğümüz tarafından 2022 yılında yapılan basın açıklamasında “2021 yılında ise geçmiş yıllara kıyasla intihar oranlarında bir artış söz konusudur. Bu durum tarafımızca kesinlikle doğal karşılanmamakta ve her bir ferdimizin kaybı derin üzüntüye sebep olmaktadır. Polislik doğası gereği stresli, travmatik olaylara ilk elden müdahale edilen ve silahlı olarak görev yapılan bir meslektir. Yapılan araştırmalar ışığında, dünyadaki birçok gelişmiş ülke polisleri ile kıyas yapıldığında, 2009 – 2018 yılları arası intihar hızı ortalaması Fransa’da (34,92), Portekiz’de (19,54), Avustralya’da (16,9) İngiltere’de (16,44) Japonya’da (16,1) ve ABD’de (16) iken ülkemizde ise bu ortalamanın (15,17) seviyelerinde olduğu görülmektedir. 2017’den itibaren yapılan yoğun çalışmalar sonucunda 2017 yılında yüzbinde 20 olan intihar oranı 2020’de yüzbinde 11’e düşmüştür.” denmiştir.

yılında Türkiye’nin intihar hızı yüzbinde 3,94 iken Türk Emniyet Teşkilatının intihar hızı yüzbinde 20 olarak görülmektedir. 2020 yılında Türkiye’nin intihar hızı yüzbinde 4,45 iken Türk Emniyet Teşkilatının intihar hızı yüzbinde 11 olarak görülmektedir. Türk Emniyet Teşkilatının 2011-2020 yılları arasındaki intihar hızları baz alındığında ortalama yüzbinde 15,1 sayısına ulaşılmaktadır. 

Aynı şekilde Türkiye’nin 2011-2020 yılları arası intihar hızı ortalaması ise yüzbinde 4,12 olarak ölçülmektedir. İki oran karşılaştırıldığında 2011-2020 yılları arasında Emniyet Teşkilatının Türkiye geneline göre 3,66 kat fazla intihar hızına sahip olduğu görülmektedir. Yapılan açıklamada örnek gösterilen Fransa Emniyet Teşkilatı, Fransa’ya oranla 3.3 kat fazla intihar hızına sahiptir. 

Portekiz Emniyet Teşkilatı, Portekiz’e oranla 2.3 kat fazla intihar hızına sahiptir. Avustralya Emniyet Teşkilatı, Avustralya’ya oranla 1.4 kat fazla intihar hızına sahiptir. İngiltere Emniyet Teşkilatı, İngiltere’ye oranla 2.1 kat fazla intihar hızına sahiptir. Japonya Emniyet Teşkilatı, Japonya’ya oranla 1.04 kat fazla intihar hızına sahiptir. ABD Emniyet Teşkilatı, ABD’ye oranla 1.25 kat fazla intihar hızına sahiptir. 2011-2020 yılları arasındaki veriler bir bütün olarak incelendiğinde Topluma Oranla En Yüksek İntihar Hızına 3.66 kat ile Türk Emniyet Teşkilatı sahiptir. Bu bağlamda bir sorunu çözmenin ilk adımının o sorunu kabul etmek olduğunu belirtmeliyiz.

İntiharların temel sebebi olarak gösterilen psikolojik sorunlar ile ilgili olarak psikolojik değerlendirmede Emniyet Genel Müdürlüğünce psikologlara yüklenen bu görevde başarılı sonuç elde edebilmenin temel kaynağının personelin dürüst olmasına bağlı olduğu malumdur. Bu kapsamda psikolojik değerlendirmelerin sağlıklı yapılamadığı anket verilerinden anlaşılmakta ve kurum psikolog sayımızın yetersiz olduğu da bilinmektedir. 

Ayrıca daha önce doğrudan makama bağlı olan kurum psikologları Sosyal Hizmetler ve Sağlık Şube Müdürlüklerine bağlanmış ve sorumlu olarak büro amirinin altında hizmet vermektedir. Bu durumun da psikologlar üzerinde bağımsız hareketi olumsuz yönde etkileyen bir durum olduğu, gizlilik ilkesinin ihlal edildiği, psikologların karar verme süreçlerine büro amirlerinin dahil olduğu tarafımıza iletilmiştir. Anket sonuçlarından da anlaşılacağı üzere personelin doğru cevaplar vermediği formlar üzerinden kurum psikologlarının psikolojik değerlendirmeleri sağlıklı yapamayacağı aşikardır.

Tüm bu hususlar birlikte ele alındığında Emniyet Teşkilatında gerçekleşen intihar vakaları ile mücadelenin kurum psikologlarının sırtına yüklenmesi gerçekçi bir çözüm değildir. 

Emniyet Teşkilatı personelinin tamamının ruh sağlığı ve refahını esas alan, kapsamlı bir kurum kültürü dönüşümünün başlangıcı için açıklanan nedenlerle önlemlerin alınması, intiharların sebep ve sonuçlarına dair araştırma komisyonu kurulması, intihar vakalarının altında yatan sebeplerin araştırılmasına yönelik bağımsız kaynaklardan destek alınması, intihar vakalarına dair güncel, anonimleştirilmiş ve düzenli (örneğin üç aylık veya yıllık) istatistiklerin paylaşılması, personelin tamamen anonim kalabileceği, kurum dışından, bağımsız bir profesyonel danışmanlık hattının (örneğin, bir üniversite veya bağımsız bir STK ile iş birliği) kurulması ve 7/24 hizmet vermesinin sağlanması talebimizdir.

Talep-9: Sağlık Nedeniyle Ayrılanların Bakanlık Bünyesinde Görevlendirilmesi

Özet: Sağlık nedeniyle hizmet sınıfından ayrılarak Genel İdare Hizmetleri (GİH) sınıfına geçen personelin, EGM bünyesi yerine, isteği doğrultusunda Kanunun öngördüğü “Bakanlık” bünyesindeki (İçişleri Bakanlığı merkez/taşra birimleri dahil) uygun birimlerde görevlendirilmesi imkanının sağlanması.

KİK Metni: Emniyet Teşkilatı Kanunu’nun 63. maddesinde; “Sağlık nedeniyle izinli veya raporlu olan personel hakkında genel hükümler uygulanır. Ancak, her ne suretle olursa olsun atandıkları yerde kendisinin veya bakmakla yükümlü olduğu kimselerin sağlığı nedeniyle görevini yapamayacak duruma gelenler, Bakanlıkta Genel İdare Hizmetleri sınıfından bir göreve atanırlar.” hükmü yer almaktadır.
Bu hükme rağmen, uygulamada sağlık nedeniyle hizmet sınıfından ayrılan personel, doğrudan Emniyet Genel Müdürlüğü bünyesinde Genel İdare Hizmetleri sınıfı unvanlarına geçirilmektedir.

Oysa ki kanunda geçen “Bakanlık” ifadesi, İçişleri Bakanlığı bütününü kapsamaktadır. İçişleri Bakanlığı bünyesinde valilikler, kaymakamlıklar, nüfus müdürlükleri ve benzeri pek çok birimde Genel İdare Hizmetleri sınıfına ait kadrolar mevcuttur. Sağlık nedeniyle Hizmet Sınıfından ayrılan personelin bu birimlere atanması, yalnızca kanunun özüne ve ruhuna uygun olmakla kalmayacak, aynı zamanda personelin yaşam kalitesini ve mesleki verimliliğini de artıracaktır.

Sağlık nedeniyle Hizmet Sınıfından ayrılarak Genel İdare Hizmetleri sınıfına geçen personelin, isteği doğrultusunda Bakanlık bünyesinde uygun birimlerde görevlendirilmesi, halihazırda Emniyet Genel Müdürlüğü’nde Genel İdare Hizmetleri sınıfına geçirilmiş olanların da talep etmeleri halinde Bakanlık bünyesindeki uygun kurumlara geçiş imkanının sağlanması hususunda gerekli düzenlemelerin yapılması talebimizdir.

Talep-8: D Dilimi Personelin Yıllık Sağlık Sevklerinin Sonlandırılması

Özet: Sağlık nedeniyle hizmet sınıfı/dilimi değiştiren (“D dilimi”) personelin yıllık düzenli sağlık kurulu raporu alma zorunluluğunun sonlandırılması ve sevk işlemlerinin sadece somut, yazılı ve objektif gerekçelerle yapılması.

KİK Metni: Emniyet teşkilatında herhangi bir hizmet sınıfında görev yapmakta iken Emniyet Teşkilatı Sağlık Şartları Yönetmeliğine göre haklarında D dilimi verilen personele ilgili yönetmeliğin 15. maddesinin 3. fıkrası “(3) Sağlık komisyonunun veya idarenin lüzum görmesi halinde ya da personelin kendi isteğiyle birimine müracaatı halinde, kişi tam teşekküllü hastanelere sevk edilerek, EK-3’e göre son durum ve dilim belirtir sağlık kurulu raporu aldırılır. Bu raporlar, kişilerin tedavi ve istirahat haklarının bitiminde, sağlık yönünden son durumlarının tespiti için aldırılır. İstirahat raporu devam eden memur, kendisi istemediği sürece, EK-3’e göre son durum ve dilim belirtir sağlık kurulu raporu aldırılmak üzere sevk edilemez.” hükmü esas alınarak düzenli şekilde yıllık kontrol yaptırılması kurumca sabit bir uygulamaya dönüştürülmüştür.

Yönetmelik, sevk işlemini “Sağlık komisyonunun veya idarenin lüzum görmesi halinde” (yani, takdir yetkisi ve somut bir gereklilik üzerine) veya personelin isteği üzerine yapılmasına bağlamıştır. Bu ifade, sevk işleminin istisnai ve gerekçeye dayalı olması gerektiğini gösterir. Uygulamanın “yıllık düzenli şekilde” yaptırılması, idareye tanınan takdir yetkisinin (lüzum görme), hiçbir somut gerekçeye dayanmadan, genel ve soyut bir uygulama kuralına dönüştürülmesi anlamına gelir. İdare, kanun ve yönetmelikle kendisine tanınan yetkiyi, keyfi ve genel bir uygulama haline getirerek hukuka aykırı davranmış olur.

Hukukta Ölçülülük İlkesi, idari işlemlerin amaç için gerekli olmasının yanında, bu amaca ulaşmak için kullanılan en hafif ve en uygun araç olması gerektiğini ifade eder. D dilimi kararı verilen personel zaten Hizmet Sınıfından çıkarılarak sivil kadrolara (farklı hizmet sınıfına) atanmıştır. Bu personelin sağlık durumu, SGK tarafından “kontrol muayenesine gerek yok” denilerek ilk kararla zaten kalıcı kabul edilmiştir. Her yıl düzenli sevk, somut bir sağlık kötüleşmesi, birim amirinin gözlem ve talebi ya da yeni bir risk olmaksızın, gereksiz bir idari yük, personel üzerinde manevi baskı ve sağlık durumunun sürekli olarak sorgulanması anlamına gelir. Bu uygulama, kamu yararı ve hizmet gerekleriyle açıklanamadığı takdirde, Ölçülülük İlkesine aykırıdır.

D dilimi kararı, personelin meslek hayatı açısından önemli bir dönüm noktasıdır. Eğer idare, somut bir gelişme, yeni bir şikayet, görev yerinin veya pozisyonun gerektirdiği özel bir durum yokken, her yıl aynı işlemi tekrarlıyorsa, bu personelin yeni görevinde dahi hukuki istikrar ve güvenliğini zedelemektedir. Sürekli ve gereksiz sağlık denetimleri, özel hayatın gizliliği ve kişilik hakları bağlamında da sorunlu bir konudur. Yönetmeliğin amacı dışına çıkan bu düzenli uygulama, D dilimi alan personeli, sürekli gözetim altında tutulan ve potansiyel olarak sorunlu görülen bir grup olarak etiketlemek yönünde yorumlanmaktadır.

Ayrıca Anayasamız kişilerin beden ve ruh sağlığını koruyan temel hükümleri güvence altına almıştır. Anayasamızın 17. maddesinde “Herkes, yaşama, maddî ve manevî varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahiptir. Tıbbî zorunluluklar ve kanunda yazılı haller dışında, kişinin vücut bütünlüğüne dokunulamaz; rızası olmadan bilimsel ve tıbbî deneylere tabi tutulamaz.” denmektedir. Bu madde uyarınca, kişinin beden dokunulmazlığı mutlak bir haktır. Tıbbi müdahale (muayene de bir tür müdahaledir) ancak kişinin rızasıyla veya kanunda açıkça yazılı bir zorunlulukla yapılabilir. Yönetmelikteki “lüzum görme” ifadesi, kanunda yazılı açık ve zorlayıcı bir müdahale yetkisi değildir. Bu nedenle rıza olmadan her yıl düzenli olarak muayeneye zorlama, bu anayasal güvenceyi ihlal etmektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatlarına göre, bir kişinin rızası olmaksızın zorla tıbbi muayeneye tabi tutulması, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi Madde 8’in ihlali anlamına gelmektedir. Muayenenin zorunlu ve orantılı olduğunu kanıtlama yükü kuruma/devlete aittir. D dilimi kararı alan tüm personele hizmet sınıfı değişikliğinden/dilim değişikliğinden sonra yıllık ve düzenli olarak rapor aldırılma uygulaması, yetkinin amacından sapıldığı anlamına gelmektedir.

İdare, kanun ve yönetmeliğin izin vermediği genel bir gözetim mekanizması oluşturmak için, kendisine istisnai durumlar için verilen “lüzum görme” yetkisini kötüye kullanmaktadır. Bu uygulamanın rutine bağlanması idarenin somut ve objektif hiçbir kriteri esas almadığını göstermektedir. İdarenin bu rutini uygulamadan önce, ilgili birim amirinin gözlemlerini, personelin görev yerindeki performansını veya sağlık durumundaki belirgin bir kötüleşmeyi gösteren yeni bir tıbbi bulguyu birim dosyasında bulundurması gerekir. Bunlar olmaksızın yapılan sevk, tamamen gerekçesiz ve hukuka aykırı bir işlemdir.

Her yıl binlerce personelin rutin olarak hastanelere sevk edilmesi, hem personelin asıl görevinden uzaklaşmasına neden olmakta hem de zaten yoğun olan sağlık sistemi üzerinde gereksiz bir idari ve tıbbi yük oluşturmaktadır. Bu uygulama, hizmetin etkinlik ve verimlilik ilkeleriyle çelişerek kamu kaynaklarının rasyonel kullanımına aykırı düşmektedir. Bu durumla ilgili defalarca kurumumuza hastanelerden yoğunlukla ilgili yazı yazıldığı da bilinmektedir.

Açıklanan tüm nedenlerle sağlık şartları yönünden hizmet sınıfı/sağlık dilimi değiştiren personelin yıllık olarak düzenli şekilde sağlık kurulu raporu alınmak üzere hastaneye sevk işlemlerinin sadece somut, yazılı ve objektif gerekçelerle yapılması yönünde karar alınması, devam eden düzenli sevk işlemlerinin sonlandırılması, 4982 sayılı Bilgi Edinme Hakkı Kanunu çerçevesinde bugüne kadar sağlık sorunları nedeniyle hizmet sınıfı/sağlık dilimi değiştirilen personellerin kaç kişi olduğu ve kaç kişinin düzenli şekilde her yıl sevk edildiğinin tarafımıza istatistik olarak verilmesi talebimizdir.

Talep-7: Sivil Memurlara Ücretsiz/İndirimli Ulaşım Hakkı

Özet: Emniyet Teşkilatında çalışan sivil memurların ücretsiz/indirimli toplu ulaşım imkanından faydalanması için kanuni düzenleme sürecinin desteklenmesi; pilot bölge olarak Ankara ilinden başlanarak yerel yönetimlerle görüşülmesi ve uygulamanın genele yayılması.

KİK Metni: Emniyet Teşkilatında çalışan sivil memurların ücretsiz/indirimli ulaşımdan faydalanabilmesi için “Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Ürettikleri Mal ve Hizmet Tarifeleri ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun” kapsamında kanuni düzenleme yapılması gerektiği bilinmektedir. Ancak Manisa ve Hatay gibi illerimizde yerel girişimler sayesinde sivil memurların toplu taşımadan ücretsiz yararlanması sağlanmıştır.

Bu bağlamda pilot bölge olarak en çok sivil memurun bulunduğu Ankara ilinden başlanarak yerel yönetimle görüşülmesi, gerekirse Emniyet Genel Müdürlüğü bütçesinden karşılanarak ücretsiz ulaşım imkanının sivil personellere sağlanması, Sayıştay Başkanlığı gerekçe gösterilerek ücretsiz ulaşım imkanının sağlanamaması halinde yerel yönetimlerle 1 ₺ gibi sembolik ücretler üzerinden protokol yapılarak anlaşılması ve pilot bölgede ücretsiz/indirimli ulaşım imkanı sağlanması halinde büyükşehirlerden başlanarak bu imkanın genele yönelik uygulanmasının sağlanması talebimizdir.